Proszę czekać...
zamknij
Anestezjologia, Anestezja, Znieczulanie, Znieczulenie, Narkoza
PRZED ZNIECZULENIEM W TRAKCIE ZNIECZULENIA PO ZNIECZULENIU

JAK LEKARZ ANESTEZJOLOG OCENIA MÓJ STAN ZDROWIA? SKALA STANU FIZYCZNEGO OPRACOWANA PRZEZ AMERYKAŃSKIE TOWARZYSTWO ANESTEZJOLOGICZNE (ASA)

Prawidłowo zebrany wywiad uwzględnia także zapytanie Państwa o przebyte urazy, operacje i przyjmowane leki. Przebyte przez Państwa zabiegi w znieczuleniu ogólnym są dla lekarza anestezjologa ważną informacją o tolerowaniu niektórych leków. Dlatego starajcie się Państwo unikać określeń w rodzaju: „operowano mnie z powodu choroby ginekologicznej”. Dla Państwa bezpieczeństwa ważne jest podanie pełnej (posiadanej przez siebie) informacji o charakterze schorzenia, rodzaju operacji 
i ewentualnych powikłaniach związanych ze znieczuleniem. Dla anestezjologa istotne są informacje o przebiegu znieczulenia, 
np. „był problem z obudzeniem mnie po operacji”, ponieważ ukierunkowują zespół anestezjologiczny na zachowanie szczególnej czujności. 

W trakcie leczenia w oddziale chirurgicznym nie powinno się przerywać leczenia chorób podstawowych (poza nielicznymi wyjątkami). Dlatego ważne jest, aby przychodząc do szpitala byli Państwo wyposażeni w zapas „swoich” leków na 4-5 dni (na wszelki wypadek). Leczenie chirurgiczne z powodu np. kamicy pęcherzyka żółciowego nie powoduje cudownego cofnięcia choroby niedokrwiennej serca, czy nadciśnienia tętniczego, na które chorujecie Państwo np. od 15 lat. Dlatego też przyjmowanie leków podstawowych jest niezbędne. Informując lekarza anestezjologa o rodzaju przyjmowanych leków (może warto rozważyć zapisanie leków i ich dawek na kartce?) dobrze jest podać nazwę leku, dawkę i częstość przyjmowania go. Proszę się nie niepokoić, jeżeli lekarz anestezjolog poprosi Państwa o:
  1. Przyjęcie leku w dniu operacji (rano), sugerując popicie ich pół łykiem wody, czy herbaty (dotyczy to głównie leków kardiologicznych).
  2. Zaprzestanie przyjmowania leków przeciwcukrzycowych (czy tabletek, czy insuliny) w przededniu zabiegu. Podawanie insuliny 
    i glukozy będzie się wówczas odbywało drogą dożylną w formie kroplówek. WAŻNE: chorzy, którzy przyjmują doustne leki przeciwcukrzycowe nie powinni obawiać się „przestawienia na” insulinę, ponieważ po jego zakończeniu i rozpoczęciu doustnego przyjmowania pokarmu i płynów – powrócą znowu do przyjmowania tabletek.
  3. Odstąpienie od przyjmowania antywitaminy K (ci z Państwa którzy ją przyjmują dokładnie wiedzą o jaki chodzi lek) na tydzień przed operacją, ponieważ po około trzech dniach od zaprzestania przyjmowania leku rozpocznie się podawanie Państwu podskórnie zastrzyku z „zamiennikiem” o krótszym czasie działania. W okresie pooperacyjnym – powrócicie Państwo do poprzedniego sposobu podawania leku.
  4. Zaprzestanie przyjmowania kwasu acetylosalicylowego na 6-7 dni przed zabiegiem.
Badanie kliniczne jest typowym badaniem lekarskim. W czasie badania zostanie Państwu oznaczone również ciśnienie tętnicze krwi. Lekarz anestezjolog powinien również zwrócić uwagę na stan Państwa uzębienia, prosząc, aby w dniu operacji protezy zębowe pozostawić w sali chorych. Niezwykle ważne jest określenie ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa (odchylenie głowy) i szerokości otwarcia ust oraz ocena wybranych struktur anatomicznych dla wykonania niektórych procedur anestezjologicznych. Dotyczy to przede wszystkim:
  1. Twarzy (obecność wąsów i brody),
  2. Szyi (obecność wola),
  3. Obrzęku i ograniczenia ruchomości stawów łokciowych,
  4. Punktów kostnych kręgosłupa.
W czasie badania będziecie Państwo także osłuchani (płuca, serca, brzuch).
 
Skala ASA (Amerykańskiego Towarzystwa Anestezjologów) jest skalą oceny stanu zdrowia, która przez anestezjologów bywa określana skalą stanu fizycznego (nie mylić ze skalą ryzyka). Zatem w tej skali oceniony jest w sposób orientacyjny Państwa stan ogólny, a nie ryzyko związane z operacją, czy znieczuleniem. Skala jest pięciostopniowa:
  1. „Zdrowy internistycznie” pacjent, u którego występuje jedynie choroba chirurgiczna.
  2. Pacjent obciążony niewielką lub średnio-ciężką chorobą ogólnoustrojową, bez współistnienia zaburzeń czynnościowych. Oznacza to, że jeżeli pacjent choruje na np.:
    1. Chorobę niedokrwienną serca, ale nie przeszkadza mu ona (przy codziennym przyjmowaniu leków) w normalnym funkcjonowaniu.
    2. Nadciśnienie tętnicze (kontrolowane farmakologicznie) – ustabilizowane.
    3. Cukrzycę, efektywnie leczoną dietą lub/ i lekami, kwalifikuje się do II grupy skali ASA.
  3. Pacjent obciążony poważną chorobą ogólnoustrojową z wyraźnymi ograniczeniami czynnościowymi. Do tej grupy kwalifikowani są chorzy z m.in. niestabilną chorobą niedokrwienną serca (wieńcową), ludzie otyli nieprzestrzegający diety, u których rozpoznana została cukrzyca. Jak również osoby, które przebyły udar mózgu (tzw. wylew), którego pozostałością jest niedowład.
  4. Pacjent obciążony poważną chorobą ogólnoustrojową stale zagrażającą życiu. Do tej grupy zalicza się przede wszystkim obłożnie chorych, u których choroba podstawowa znacznie ograniczyła (a wręcz uniemożliwiła) codzienną aktywność. I tak np. do tej grupy należy zakwalifikować pacjenta z chorobą niedokrwienną serca – u którego normalna aktywność powodować będzie wystąpienie bólu w klatce piersiowej (tzw. bólu stenokardialnego).
  5. Chory bez szans przeżycia 24 godzin – niezależnie od sposobu leczenia (operacyjnego, czy nieoperacyjnego). Kwalifikacja do tej grupy ASA jest dla 45 anestezjologa najbardziej obciążająca psychicznie. Ponieważ wie on, że nie jest w stanie takiemu człowiekowi pomóc (w wymiarze medycznym). Do tej grupy ASA – kwalifikuje się np. ofiary wypadków komunikacyjnych 
    z obrażeniami wielonarządowymi, uniemożliwiającymi przeżycie.
PL-SEVO-180032
autor: dr hab. n. med. Waldemar Machała
data aktualizacji: 11.12.18

 
zamknij Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.