WYSZUKAJ W PORTALU

W czasie operacji stan chorego monitorowany jest metodami bezprzyrządowymi i przyrządowymi.

Monitorowanie bezprzyrządowe opiera się na obserwacji i zależy od kompetencji zespołu anestezjologicznego, jego doświadczenia, czujności i intuicji. Ważne, aby pamiętać, że inne doświadczenia ma lekarz na początku swojej drogi zawodowej (nawet najlepiej przygotowany teoretycznie) a inne specjalista, który większość czasu pracy spędza wykonując znieczulenia. Monitorowanie bezprzyrządowe opiera się na ocenie stanu ogólnego poprzez obserwację, m.in.:

• stanu przytomności,
• reakcji na bodźce,
• barwy skóry, jej ucieplenia, napięcia i wilgotności,
• stanu źrenic (średnicy) i reakcji na światło,
• charakteru tętna (napięcia, wypełnienia, częstości).

Interpretacja stanu chorego w oparciu o monitorowanie bezprzyrządowe ma wyłącznie charakter subiektywny. Zatem dla oceny obiektywnej konieczne jest monitorowanie przyrządowe.

Monitorowanie przyrządowe polega na wykorzystaniu urządzeń dla obiektywnej oceny stanu pacjenta. W czasie znieczulenia monitorowane są następujące czynności życiowe:

ZAWSZE:

• wysycenie hemoglobiny tlenem - tzw. saturacja, którą oznacza się przy pomocy urządzenia nazwanego pulsoksymetrem,
  

  
  fot. lek. med. Wojciech Tkaczyński
  Czujnik pulsoksymetru

  Na palec pacjenta (lub płatek ucha, przegrodę nosa, czoło) - zakładany jest czujnik, który emituje „czerwone światełko". Pozwala on w % odczytać w czasie rzeczywistym (aktualne) wysycenie hemoglobiny tlenem. Za normę przyjmuje się wartości >94%,