WYSZUKAJ W PORTALU

Znieczulenie podpajęczynówkowe jest rodzajem blokady centralnej, w którym lek znieczulenia przewodowego podawany jest w bezpośrednie sąsiedztwo rdzenia kręgowego (do tzw. worka oponowego, bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego). Znieczulenie podpajęczynówkowe wykonywane jest bardzo cienkimi igłami o specjalnie skonstruowanym ostrzu, dzięki czemu więzadła są rozsuwane, a nie rozcinane. Igła wprowadzana jest o około 1-2 mm głębiej niż przy znieczuleniu zewnątrzoponowym (przebija ona oponę twardą).

dr hab. n. med. Waldemar Machała Znieczulenie podpajęczynówkowe 2009-08-EDU-1037

Sposób przygotowania pacjenta do znieczulenia oraz pozycja ciała dla wykonania znieczulenia są identyczne, jak przy wykonywaniu znieczulenia zewnątrzoponowego.

Znieczulenie podpajęczynówkowe może być wykonywane wyłącznie w odcinku lędźwiowym. Zwykle jest ono wykonywane z pojedynczego nakłucia, choć istnieje możliwość wprowadzenia cewnika do przestrzeni podpajęczynówkowej.

Do przestrzeni podpajęczynówkowej podaje się kilkukrotnie mniejszą objętość leku aniżeli do przestrzeni zewnątrzoponowej, a czas wystąpienia blokady (i jej objawy) występują często w chwili podawania leku.

Znieczulenie podpajęczynówkowe jest znieczuleniem pewnym. Czas trwania blokady wynosi przeciętnie od 1,5 do 3 godzin.