Proszę czekać...
zamknij
Anestezjologia, Anestezja, Znieczulanie, Znieczulenie, Narkoza
PRZED ZNIECZULENIEM W TRAKCIE ZNIECZULENIA PO ZNIECZULENIU

KIEDY ANESTEZJOLOG UZNA, ŻE PO ZNIECZULENIU PRZEWODOWYM MOGĘ BEZPIECZNIE OPUŚCIĆ SALĘ OPERACYJNĄ I BYĆ SKIEROWANA/ -Y DO SALI POOPERACYJNEJ?

Zakończenie operacji i założenie opatrunku na ranę jest sygnałem dla zespołu anestezjologicznego o zakończeniu zabiegu chirurgicznego. Anestezjolog ocenia wówczas stopień blokady czuciowo-ruchowej (stopień znieczulenia przewodowego) 
oraz Państwa parametry życiowe:
  • stan świadomości,
  • ciśnienie tętnicze krwi,
  • częstość pracy serca,
  • natlenienie.
Jeżeli Państwa stan ogólny nie budzi zastrzeżeń, po uzupełnieniu dokumentacji jesteście kierowani do sali pooperacyjnej. 
U tych pacjentów, którzy mieli wykonane blokady ciągłe - uśmierzenie bólu pooperacyjnego nie jest trudne. 
Polega ono na podawaniu leków do cewnika umieszczonego w pobliżu struktur nerwowych.

Wątpliwości chorych, choć częściej chirurgów, dotyczą momentu rozpoczęcia przyjmowania płynów i posiłków po zakończeniu znieczulenia przewodowego. Należy przyjąć, że jeżeli operacja nie dotyczyła przewodu pokarmowego i jelita pracują (sami Państwo czujecie, że jelita się ruszają, czy „odchodzą gazy”; lekarz może ocenić perystaltykę przez osłuchanie jamy brzusznej, czasami przyłożenie głowicy USG) - nie istnieją żadne przeciwwskazania, aby pacjent zaczął przyjmować płyny i lekkostrawne posiłki 
w momencie, w którym odczuwa takową potrzebę (nawet jeżeli od zakończenia operacji upłynęło kilkadziesiąt minut). Znieczulenie przewodowe - szczególnie blokady centralne (znieczulenie podpajęczynówkowe/ zewnątrzoponowe) - nasilają ruchy jelit (perystaltykę), zatem ryzyko wystąpienia nudności i wymiotów w okresie pooperacyjnym jest niewielkie.

Kolejnym zagadnieniem jest trzymanie się nieco przestarzałych i nieuzasadnionych zaleceń (po znieczuleniu podpajęczynówkowym), nakazujących leżenie na płasko (bez poduszki) przez 24 godziny po znieczuleniu z bezwzględnym zakazem unoszenia głowy, 
o wstawaniu nie wspominając. Postępowanie takie miało zapobiegać popunkcyjnemu bólowi głowy.

Obecnie przyjmuje się, że nie ma żadnych podstaw, aby po zakończeniu znieczulenia podpajęczynówkowego obligować chorych do leżenia płasko z zakazem unoszenia głowy, zakazem siadania czy wstawania (jeżeli ustąpi blokada czuciowo-ruchowa).

Zatem po znieczuleniu podpajęczynówkowym chory może leżeć i spać na poduszce, przewracać się na boki, unosić głowę i siadać. Jeżeli ustąpi blokada czuciowo-ruchowa może także wstawać (WAŻNE: pierwsza próba pionizacji musi się odbywać w obecności 
i pod bezpośrednim nadzorem personelu medycznego lekarza lub pielęgniarki z oddziału, w którym leczony jest chory). Wystąpienie popunkcyjnego bólu głowy spowodowane jest:
  • cechami osobniczymi pacjenta (jeden ma, inny nie ma), choć zdecydowanie częściej zespół dotyczy młodych kobiet,
  • średnicą igły użytej do znieczulenia podpajęczynówkowego (im cieńsza, tym ryzyko wystąpienia zespołu rzadsze),
  • kształtem igły podpajęczynówkowej - najlepiej, aby miała ona specjalny kształt, przez co opona twarda zostaje uszkodzona 
    w niewielkim stopniu. Niewielkie uszkodzenie opony twardej samo z siebie zapobiegnie „wyciekaniu” płynu mózgowo-rdzeniowego z worka oponowego. A to właśnie „wyciekanie płynu” jest przyczyną występowania zespołu popunkcyjnego.
PL-SEVO-180032
autor: dr hab. n. med. Waldemar Machała, lek. med. Damian Obrzut
data aktualizacji: 11.12.18

 
zamknij Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką dotyczącą cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.